صدای آهنگ های رپ آنقدر بلند است که صدای فریادهای حاج همت لای نی زارهای  اروند جای می ماند و به گوش نمی رسد. صدای قهقهه ی بازیگران فارسی وان و لبخند دشمنان اسلام روایت فتح را نهفته می کند.
بر دیوار روی پوستر شهید عکس مرده هفتاد ساله می چسبانند،نام شهید را از کوچه ها برداشته و نام سوسن و زنبق می گذارند. غیرت یک شب بی هوا از جیب مردها می افتد و در لبخند از غفلت گم می شود.

مردها در چراگاه خیابان راه می افتند و به گناه می چرخند. شکلات های نارگیلی کار دست ها می دهد. بعضی به اسم تمدن به گردنشان زنگوله می اندازند و وقتشان را با آدامس بادکنکی می گذرانند و افتخار می کنند.
بچه هایشان پیتزا را دوست تلفظ می کنند.
همان هایی که برای سیلی خوردن فلان هنرپیشه گریه می کنند و قربان صدقه ی هنرپیشه ی دیگر می روند دیگر وقت ندارند به سیلی خوردن حضرت زهرای اسلام فکرکنند و خون دل خوردن های امام امت را بشناسند. ..
آنها می خواهند خوش باشند و کاری هم به کار کسی نداشته باشند. اگر چنین نکنند چه کسی به دنبال بهترین آنتن ماهواره بگردد ، چه کسی عشق را از فیلم های هندی یاد بگیرد ؟!
کاش مردهایی که غیرتشان را گم کرده اند به اندازه ی دفترچه بیمه شان ، به اندازه کوپن مرغشان برای پیدا کردن آن به دست و پا می افتادند.
مردم به استراحت پس از جنگ پرداخته اند، انصاف ها چرت می زنند ، وجدان ها آنفولانزا گرفته اند و تابوت عاطفانه بر زمین مانده است .

کاش قحطی عفت تمام می شد ...

کاش عملیات چرکی چمران فراموش نمی شد ... کاش باقری ها و زین الدین ها از یاد نمی رفتند ... کاش تنین صدای آوینی را با صدای نکره مایکل عوض نمی کردیم ... کاش از بوی گلاب بیشتر از ادکلن چارکی خوشمان می آمد ...

گل محمدی باش تا محتاج ادکلن فرانسوی نباشی ...

پ ن : این نوشته متن کامل انشای یک نوجوان 13 ساله می باشد .