یه نامه رسیده : ...                                                                                           م.د - تهران
من یک دختر شانزده ساله ی تهرانی هستم که سعی می کند مثل هزار هزار انسان دیگرکه در تهران وجود خود را از گناه پاک کند و در گرداب گناه فرو نرود. نمی دانستماین حرف ها را باید به چه کسی بزنم ...
نوروز 85 بود که به مناطق جنگی سفر کردم و تازه فهمیدم که تا به حال زندگی نکرده ام. فهمیدم معنای زندگی در همان بیابان هایی است که در تهران همه نسبت به آن بی توجه اند. وقتی از مناطق جنگی باز می گشتم انگار تمام غصه های عالم بر دوشم سنگینی می کرد. گریه می کردم ، آرزو می کردم و از خدا و شهدا می خواستم به تهران برنگردم. وقتی وارد تهران شدم دلم برای آن بیابان ها تنگ شد. به قول شما شاید دلم را آنجا جا گذاشتم. من همه ی وجودم را در خوزستان پنهان کردم و برگشتم. با خود عهد بستم تا وقتی که زنده ام به شهدا وفادار باشم. اما حالامتوجه شدم که این عهد ، عهد بزرگی است و وفادار بودن به آن بسیار سخت ...

گاهی آنقدر دلتنگ شهدا می شوم که برایشان نامه می نویسم. نامه هایی که هیچ وقت پست نمی شوند و همیشه در دفتر دل نوشته هایم باقی می مانند. شاید علت اصلی دلتنگی من این باشد که اینجا حرف از شهیدان بسیار کم است. اگر اسم شهید ((همت)) را بشنوی ، متوجه می شوی که کسی با همت جبهه ها کاری ندارد ، اینجا مهم اتوبان همت است و ترافیک حاکم بر آن. می بینید؟ من که تشنه ی معنویت و صفا و سادگی شهدا هستم ، چطور می توانم در این شهر بدون دلتنگی زندگی کنم؟ من فقط دلم را به عکس شهدا خوش کردم! می خواهم بدانم که چرا جوانان و نوجوانان اطراف من به انسان های بزرگی مانند شهدا بی توجهی می کنند؟ چرا به اسطوره های کشور خود افتخار نمی کنند و به دنبال قهرمانان خارجی هستند؟
همان طور که چینی ها یک بروسلی دارند و آمریکایی ها آرنولد کذایی ، ما هم هزاران اسوه داریم که هیچ کدام با حقه های سینمایی هالیوود اسطوره نشدند!
مگر شهید مهدی زین الدین ، فرمانده لشکر 17 علی بن ابیطالب ، نفر چهارم کنکور پزشکی نبود؟ مگر شهید چمران دکترای فیزیک پلاسما نداشت؟ مگر جاویدالاثر احمد متوسلیان دانشجوی رشته ی مهندسی برق نبود؟ چرا در کشور ما هیچ کس از این مسائل حرف نمی زند؟ کدام روزنامه؟ کدام مجله؟ کدام شبکه ی تلویزیونی سعی کرده شهدا را به جوانان بشناساند؟ چرا مسئولین ما در این مورد آنقدر کوتاهی می کنند؟ چرا اسلام را به ما نمی آموزند؟ چه کسی پاسخگوست؟ کدام مسئول سعی کرده این مشکل را حل کند؟
به هرحال این حرف ها درد دل یک نوجوان بود. نوجوانی که از غفلت جوانان از یاد خدا و اولیای خدا غمگین است و می داند در این کشور مردی هست که شهید زنده ی این انقلاب است و چشم امید به ما جوانان دارد.
برای تعجیل در ظهور منجی دعا کنید ...